Ποιητικές Ανησυχίες #2

"Περπατάς"

ένα ποίημα για τη φθορά των αξιών, από τον Ευγένιο Εντζεγκουέλε


Στης μοναξιάς το πένθιμο λιβάδι

Ένα κορίτσι μονάχο σε περιμένει,

Άσπρο σαν τον αμνό που έκλαιγε με δάκρυα διαμάντια

Το χθες χάιδεψε σαν σκιά το βράδυ

Κι έπαιξε με το δοξάρι ένα ρέκβιεμ αλλοτινό

Σαν τις σκέψεις που αντίπερα γυρνάν στις γειτονιές της μνήμης,

Και γελάν… και γελάν…

Σαν επίτηδες σε κοιτάει με σκέρτσο ο χρόνος

Και σου ζητά τα δύο τάλαντα που του χρωστάς

Γιατί σε τούτη τη Γη σε άφησε να περπατήσεις

Κι εσύ γυρνάς από σοκάκι σε σοκάκι

Χάνεσαι στα παλιά σπίτια

Βγαίνεις βόλτα στην παλιά πλατεία και ξεχνιέσαι

Ξεχνιέσαι και περπατάς

Περπατάς…

Κι εκεί που περπατάς τσαααααααααακ

Πετάγεται μπροστά σου μια δίμετρη ξανθιά βυζαρού και μένεις κόκκαλο

‘Τι κάνω τώρα;’ σκέφτεσαι

‘Μια φορά θα μου τύχει η ευκαιρία’, λες και ορμάς

- ‘Χέλοου μπέιμπε!’ λες εσύ

- ‘χαχα χελόου!’ λέει αυτή

- ‘Γουέρ αρ γιου φρομ;’

- ‘Τσεχ ριπάμπλικ!’

‘ωωωωωπ εδώ είμαστε!’

Ε και κουβέντα στην κουβέντα, το έριξα μάγκες το γκομενάκι!

Καλά το τι έγινε δεν λέγεται

Η κοπέλα στο κρεβάτι ήταν μάστορας,

Καρεκλάτο, συντριβανάτο, κατσαριδάτο, αραχνάτο, όλα τα κάναμε

μέχρι το φεγγάρι πήγαμε και ξανάρθαμε

Σου λέω τώρα τέτοιο πράμα δεν έχω ξαναδεί

Ξανθό κορμί, τρελό μαμήσι που λέμε και στη Χίο, έτσε;

Αχαχαχαχααχαχα, να ‘σαι καλά ρε Τηλέμαχε

Πιάσε τώρα ένα τσιπουράκι να πιω γιατί έχω βάρδια στις 11.30 και έχει και κίνηση απόψε. Έχει στείλει κι ο κουνιάδος μου με το ΚΤΕΛ κάτι τενεκέδες τουρσί και πρέπει να πάω να τους πάρω, αλλιώς θα μου κόψει τα χέρια λέει.

Αλλά έτσι μας καταντήσανε, να παρακαλάμε για λίγο κανταΐφι.

Δώσε μου λίγο τα κλειδιά απ’ το τριαξωνικό, ήρθε ο παγωτατζής και θέλω να του παραγγείλω λίγο παρφέ.

Που έχεις παρκάρει;

Ε;

Που έχεις το αμάξι;

ΛΕΓΕ ΡΕ!!!

ΠΟΥ?!?

Το έχω στη φωλιά της λήθης…

Λήθης, μυρσίνης και αυγής,

βλέμμα δωρικό κι απέραντο, σαν τα βουνά της Κρήτης

Τα βουνά που ήρθαν σαν καράβια από μακριά,

να μας θυμίσουν πως κάποτε ήμασταν νέοι άνθρωποι

και με τον Μεγαλέξανδρο πατούσαμε Ινδίες

τι γίναν όλοι αυτοί οι μεγάλοι;

Που πήγαν όλοι οι υψηλοί και Ωραίοι;

Ποιο ποτάμι τους πήρε μακριά;

Ο Αχέροντας;

Ο Αλιάκμονας;

Ο Νείλος;

Ο Αμαζόνιος;

Απαντήστε και κερδίστε ένα iphone 4s, στείλτε στο 6969 Α1 για Αχέροντα, Α2 για Αλιάκμονα, Ν για Νείλο και V for Vendetta.

Ποιητικές Ανησυχίες

"Μ' ακους;"

ένα ποίημα για την αποξένωση στη σύγχρονη κοινωνία,
από τον Ιάσωνα Μάδεργουελ

Δεν είμαι μια ψυχή
Είμαι ένα πνεύμα

Δεν είμαι μια αλήθεια
Είμαι μια καρδιά

Δεν ακούω τη σκέψη
Ακούω τον κρότο

Είμαι ένα αστέρι χαμένο στο κύμα
Μία ανάσα χαμένη στην άβυσσο

Και σου μιλάω ψιθυριστά

Μ’ ακούς;

Μ’ ακούς;

Μ’ ακούς;

Μ’ ακούς ρε μαλάκα;

Έλα ρε μ’ ακούς;

Τι δεν έχω σήμα ρε μαλάκα; 7 μπάρες έχω!
Εσύ δεν έχεις!
Πάνε κάπου με σήμα ρε μαλάκα, άντε να συνεννοηθούμε!

Έλα μ’ ακούς τώρα;
Έλα, λέμε για μπάντμιντον. Ψήνεις;

Τι όχι; Τι έχεις να κάνεις;

Τι “παίζω Starcraft” ρε μαλάκα;

Ηλίθιος είσαι;

Είσαι χαζός;

Είσαι χαζός;;;

Είσαι χαζός

Είσαι ένα βλέμμα χαμένο στο χθες.
Μια μελωδία που δεν πρόλαβα να τραγουδίσω.

Το φλουρί που δεν βγήκε ποτέ απ’ τη βασιλόπιτα.
Το βατραχοπέδηλο που δεν φόρεσα ποτέ.

Και σου μιλάω ψιθυριστά

Μ’ ακούς;

Μ’ ακούς;

Αν δε μ’ ακούς πάτα το 0...